دین و زندگی

یکی از اصول آداب مهم معاشرت اسلامی ، امانت داری و رازداری است. مسلمان در معاشرت خود با دیگران باید به مفهوم عام، امانت دار باشد، یعنی آنچه از مردم به او سپرده شده برگرداند و اسراری که از مردم می داند ، و به عنوان امانت نزد او بازگو شده است حفظ نموده و افشاء ننماید.
امام علی (ع) می فرماید : حضرت رسول اکرم ساعتی پیش از وفاتش سه بار به من فرمود : ای ابالحسن امانت را ادا کن چه انسان نیک باشد چه انسان فاجر چه کم باشد و چه زیاد حتی اگر امانت سوزن یا نخ باشد .
در حدیثی از پیامبر (ص) امانت داری نیکی معرفی شده است : هرگز بسیاری نماز و روزه و کثرت حج و نیکوکاری و زمزمه شبانه اشخاص را منگرید، بلکه راستی گفتار و امانت داری آنها را معیار نیکی و بدی قرار دهید .
عبدالله بن سنان گوید : به خدمت امام صادق (ع) رفتم در حالی که حضرت در مسجد نماز عصر خود را خوانده و رو به قبله نشسته بود ، عرض کردم :
یابن رسول الله بعضی از مسئولین حکومتی اموالی را  به رسم امانت می سپارند و از کسانی هستند که خمس شما را نمی پردازند. آیا این اموال را به آنها برگردانیم؟
حضرت سه بار فرمودند : بخدای قبله قسم اگر ابن ملجم، قاتل پدرم امیرالمؤمنین(ع) امانتی به من بسپارد به وی باز می گردانم . بی شک امانت داری، دایره ای وسیع دارد که رازداری را نیز در بر می گیرد. فاش کردن سر دیگران از موارد آشکار خیانت در امانت است و در بسیاری از موارد مایه اشاعه فساد در جامعه می گردد. و شاید علت عمده حرمت غیبت و حرمت ، همین امر باشد.
در قرآن، عاقبت شومی برای این افراد بیان شده است.
آنهایی که دوست دارند فساد در میان مؤمنان شایع گردد برای آنها در دنیا و در آخرت عذابی دردناک است .اذامه دارد