واقعيت اين است كه: در برخي از خانواده ها وضع تربيت صورت رقت انگيزي پيدا كرده و بسياري از پدران از كيفيت لازم جهت موضعگيري در قبال فرزندان غافل و يا بي خبرند.

قدرت برخي از آنها در خانواده رو به تحليل نهاده و نفوذشان در فرزندان اندك است . حاصل اين ترديد و ابهام سردرگمي فرزندان و گاهي هم بي بند وباري و كوتاه داشتن دست خود از دامان پدر است كه نتيجه اي بسيار نامطلوب و ناگوار خواهد داشت. پس چه خوب است پدران ما با نقشهاي خود بيشتر آشنا شوند. نقش اجتماعي پدر : پدر وظيفه دارد كودك را به امر قضاوت اشنا كند و در ذهن او مساله راي و حكم و ضرورت ان را بكارد. نقش اخلاقي پدر : وظيفه پدر رشد و پرورش همان زمينه هاي فطري در كودك و جهت دادن او به سوي خير و صداقت است و به همين نظر او وظيفه دارد رفتار كودك را تحت كتنرل درآورد و به جنبه هاي عاطفي و اخلاقي او توجه كند. نقش سياسي پدر : در تربيت سياسي اساس اين است كه كودك به ميزان توان و استعداد خويش نقش خود را در عرصه هستي دريابد و بداند او در جامعه انساني خود چه نقشي را بايد ايفا كند و چگونه در قبال وقايع و جزييات مربوط به گردانندگي جامعه موضع بگيرد. نقش پدر در جنبه قانونگذاري: پدر بايد احترام به قانون الهي را با دورانديشي و حساب شده در دل كودك قرار دهد طوري كه او آن را پذيرا گردد و در اجراي آن بكوشد. پدر بايد در سازندگي عملي و روزمره از طريق عمل و واداشتن كودك به تبعيت از ضوابط انديشيده احترام به قانون و آثار و فوايد آن را براي كودك روشن و تبيين كند. نقش پدر در تربيت اقتصادي : پدر عملا در نقش تهيه معيشت خانواده است و كودك خود به خود حتي در سنين خردسالي با اين امر آشنا شده و او را براي خويش مبنا و منشأ قدرت مي شناسد. اما در ضمن عمل او بايد دريابد كه كار تنها براي كسب درآمد نيست بلكه سبب و زمينه اي براي خدمت اجتماعي و گسترش مدنيت هاست . نقش الگويي پدر : تصور نكنيد كه فقط هنگامي كه با كودك صحبت مي كنيد يا به او تعليم مي دهيد و يا به او فرمان مي‌دهيد او را تربيت مي كنيد بلكه شما درهر لحظه زندگي‌تان به او آموزش مي دهيد حتي موقعي كه در خانه نيستيد . نقش پدر در جهت دهي انديشه : پدر يادآور است و برانگيزنده مخالف است و بازدارنده افراد از لغزش ها دلگرم كننده است و پيش برنده گاهي از راه موعظه و پند كودك را به راه مي آورد و زماني از راه اعمال فشار و محروم كردن. نقش پدر در دوستي با فرزند : صحبت پدر نسبت به فرزند نشانه رحمت وعنايت خداست اما نوع صحبتي كه به فرزند اعمال مي شود بايد متناسب با سن او باشد. ابراز محبت نامناسب او را نالايق بار مي‌آورد و راه و رسم فعاليت و استقلال را از او مي ستاند.